کنراد وایت

هانس والتر کنراد وایت (۲۲ ژانویه ۱۸۹۳ – ۳ آوریل ۱۹۴۳) بازیگر آلمانی بود که بیش از همه به‌خاطر نقش‌آفرینی در فیلم‌هایی چون «متفاوت از دیگران» (۱۹۱۹)، «کابین دکتر کالیگاری» (۱۹۲۰) و «مردی که می‌خندد» (۱۹۲۸) شناخته می‌شود. او که در دوران سینمای صامت آلمان به یکی از پردرآمدترین ستاره‌های استودیوی یوافا تبدیل شده بود، پس از به قدرت رسیدن نازی‌ها در ۱۹۳۳ ناچار به ترک آلمان شد؛ همراه با همسر یهودی‌اش نخست به بریتانیا رفت و در آنجا در فیلم‌هایی مانند «دزد بغداد» (۱۹۴۰) بازی کرد و حدود سال ۱۹۴۱ راهی آمریکا شد؛ جایی که نقش مکملش در فیلم «کازابلانکا» (۱۹۴۲) را بر عهده گرفت.

از سال ۱۹۱۶ تا پایان عمر، وایت در بیش از صد فیلم حضور داشت. یکی از نخستین نقش‌های ماندگار او، بازی در نقش قاتل خواب‌گرد چزاره در فیلم «کابین دکتر کالیگاری» (۱۹۲۰) به کارگردانی روبرت وینه بود؛ اثری که در کنار ورنر کراوس و لیل داگوور به شاهکاری از سینمای اکسپرسیونیست آلمان بدل شد. ایفای نقش اصلی in «مردی که می‌خندد» (۱۹۲۸)، که در آن نقش دلقکی دفرمه با لبخندی بریده‌شده بر چهره را بازی می‌کرد، الهام‌بخش تصویری جوکر، شخصیت ابرشرور بتمن، شد که در ۱۹۴۰ توسط بیل فینگر خلق شد. او همچنین در دیگر فیلم‌های ترسناک صامت چون «دست‌های اورلاک» (۱۹۲۴) ساخته روبرت وینه، «شاگرد پراگ» (۱۹۲۶) و «موم‌سازی» (۱۹۲۴) – که در آن ایوان مخوف را بازی کرد – درخشید.

وایت در فیلم «متفاوت از دیگران» به کارگردانی ماگنوس هیرشفلد نیز نقش‌آفرینی کرد؛ یکی از نخستین آثاری که همجنس‌گرایی را با رویکردی همدلانه به تصویر کشید، هرچند سرنوشت شخصیت‌های آن خوش نبود. او همچنین نقش اصلی نخستین فیلم ناطق آلمان، «سرزمین بدون زنان» (۱۹۲۹)، را بر عهده داشت.

وایت در اواخر دهه ۱۹۲۰ برای مدتی به هالیوود رفت و در چند فیلم حضور یافت، اما با آغاز دوران صدا و دشواری‌اش در تسلط به زبان انگلیسی به آلمان بازگشت. در همین دوره، او به آموزش بازیگران جویای نام پرداخت که لیزا گولم – که بعدها به بازیگر کاراکتر آمریکایی بدل شد – یکی از آنان بود.