جرج میلر

جرج میلر AO (زادهٔ ۳ مارس ۱۹۴۵) فیلم‌ساز استرالیایی است. او طی چهار دهه با خلق مجموعه «مکس دیوانه» که از سال ۱۹۷۹ آغاز شد، به موفقیت‌های هنری و مردمی دست یافت؛ دو فیلم از این مجموعه نیز در شمار بهترین فیلم‌های اکشن تاریخ قرار گرفته‌اند. او جوایز متعددی از جمله اسکار، بفتا و گلدن گلوب دریافت کرده است.

میلر با کارگردانی فیلم‌های اکشن-ماجراجویانه و پادآرمان‌شهری «مکس دیوانه» (۱۹۷۹)، «مکس دیوانه ۲» (۱۹۸۱) و «مکس دیوانه: آن‌سوی گنبد تندر» (۱۹۸۵) شناخته شد. سپس کمدی فانتزی سیاه «جادوگران ایستویک» (۱۹۸۷) و درام پزشکی زندگی‌نامه‌ای «روغن لورنزو» (۱۹۹۲) را کارگردانی کرد؛ فیلمی که در نگارش آن نیز مشارکت داشت و برایش نامزدی اسکار بهترین فیلم‌نامهٔ اوریجینال را به ارمغان آورد. او تهیه‌کننده و هم‌نویسندهٔ فیلم خانوادگی «بیب» (۱۹۹۵) بود و برای آن نامزد اسکار بهترین فیلم‌نامهٔ اقتباسی شد؛ سپس دنبالهٔ آن، «بیب: خوک در شهر» (۱۹۹۸)، را کارگردانی کرد.

او در سال ۱۹۹۵ مستند سینما وریتهٔ «ویدئو احمق برای عشق» را نیز تهیه کرد که به زندگی شخصی رابرت گیبسون، تدوینگر فیلم، بر پایهٔ صدها ساعت فیلم خانگی می‌پرداخت.

میلر برای «هپی فیت» (۲۰۰۶) اسکار بهترین فیلم پویانمایی را دریافت کرد و دنبالهٔ آن، «هپی فیت ۲» (۲۰۱۱)، را ساخت. او با «مکس دیوانه: جادهٔ خشم» (۲۰۱۵) به این مجموعه بازگشت؛ فیلمی که شش جایزهٔ اسکار برد و برای میلر نامزدی اسکار بهترین کارگردانی را به همراه داشت. او سپس فیلم پیش‌درآمد «فیوریوسا: حماسهٔ مکس دیوانه» (۲۰۲۴) را کارگردانی کرد.

میلر در دانشگاه نیو ساوت ولز پزشکی خواند و پیش از ورود تمام‌وقت به صنعت سینما، چند سال به‌عنوان پزشک کار کرد. او از بنیان‌گذاران شرکت‌های تولیدی کندی میلر میچل، که پیش‌تر کندی میلر نام داشت، و دکتر دی استودیوز است. پس از درگذشت بایرون کندی، شریک تهیه‌کننده‌اش، برادر کوچک‌ترش بیل میلر و داگ میچل تهیه‌کنندگی فیلم‌های بعدی او را بر عهده داشته‌اند.