همفری بوگارت

همفری دی‌فارست بوگارت (۲۵ دسامبر ۱۸۹۹ – ۱۴ ژانویه ۱۹۵۷)، معروف به «بوگی»، بازیگر آمریکایی بود. بازی‌های ماندگارش در فیلم‌های دوران کلاسیک هالیوود، او را به یکی از نمادهای فرهنگی آمریکا تبدیل کرد. در سال ۱۹۹۹، انستیتوی فیلم آمریکا بوگارت را به‌عنوان بزرگ‌ترین ستاره مرد تاریخ سینمای کلاسیک آمریکا برگزید.

بوگارت فعالیت بازیگری را با تئاترهای برادوی آغاز کرد و نخستین تجربه سینمایی‌اش را با فیلم Up the River (۱۹۳۰) در استودیوی فاکس پشت سر گذاشت. او در دهه بعد عمدتاً در نقش‌های مکمل، به‌ویژه نقش گانگسترها، ظاهر شد. بازی‌اش در نقش دوک‌مانتی در The Petrified Forest (۱۹۳۶) تحسین منتقدان را برانگیخت، اما در وارنر برادرز همچنان در سایه بازیگران دیگر می‌ماند. عملکردش در نقش گانگستر «بیبی‌فِیس» مارتین در فیلم Dead End (۱۹۳۷) به کارگردانی ویلیام وایلر نیز با استقبال روبه‌رو شد.

گذر از نقش‌های مکمل به ستارگی، با فیلم High Sierra (۱۹۴۱) کلید خورد و با The Maltese Falcon (۱۹۴۱) – که از نخستین شاهکارهای ژانر نوآر به شمار می‌رود – به اوج رسید. کارآگاهانی که بوگارت در نقش‌شان ظاهر شد، یعنی سم اسپید (در The Maltese Falcon) و فیلیپ مارلو (در The Big Sleep محصول ۱۹۴۶)، الگوی شخصیت‌های کارآگاهی در فیلم‌های نوآر بعدی شدند. مهم‌ترین نقش عاشقانه‌اش، همبازی شدن با اینگرید برگمن در Casablanca (۱۹۴۲) بود که نخستین نامزدی اسکار بهترین بازیگر مرد را برایش به ارمغان آورد. بوگارت ۴۴ ساله و لورن باکال ۱۹ ساله در جریان ساخت To Have and Have Not (۱۹۴۴) به هم دل باختند. در سال ۱۹۴۵، چند ماه پس از پایان فیلمبرداری The Big Sleep – دومین همکاری مشترکشان – بوگارت از همسر سومش جدا شد و با باکال ازدواج کرد. پس از ازدواج، آن‌ها در دو فیلم معمایی و هیجان‌انگیز Dark Passage (۱۹۴۷) و Key Largo (۱۹۴۸) نقش زوج عاشقانه یکدیگر را بازی کردند.

بازی‌های او در The Treasure of the Sierra Madre (۱۹۴۸) و In a Lonely Place (۱۹۵۰) امروز از بهترین کارهایش شناخته می‌شوند، هرچند در زمان اکران چندان مورد توجه قرار نگرفتند. او همان شخصیت‌های آشفته و بی‌ثبات را در نقش فرمانده یک ناو جنگی در دوران جنگ جهانی دوم، در فیلم The Caine Mutiny (۱۹۵۴)، تکرار کرد؛ فیلمی که هم منتقدان از آن استقبال کردند و هم در گیشه موفق بود و نامزدی دیگری در اسکار بهترین بازیگر مرد برایش به همراه داشت. بوگارت سرانجام جایزه اسکار بهترین بازیگر مرد را برای نقش ناخدای بداخلاق یک قایق بخار رودخانه‌ای در مقابل کاترین هپبورن که نقش یک مبلغ مذهبی را داشت، در ماجراجویی جنگ جهانی اولِ The African Queen (۱۹۵۱) از آن خود کرد. از دیگر نقش‌های مهم سال‌های پایانی‌اش می‌توان به همبازی شدن با آوا گاردنر در The Barefoot Contessa (۱۹۴۴) و رقابت صحنه‌ای با ویلیام هولدن برای دل آدری هپبورن در Sabrina (۱۹۵۴) اشاره کرد. بوگارت که سال‌ها سیگار و الکل مصرف سنگینی داشت، در ژانویه ۱۹۵۷ بر اثر ابتلا به سرطان مری درگذشت.