رابرت دووال

رابرت سِلدن دووال (۵ ژانویه ۱۹۳۱ – ۱۵ فوریه ۲۰۲۶) بازیگر و فیلم‌ساز آمریکایی بود. او برندهٔ یک جایزهٔ اسکار، چهار جایزهٔ گلدن گلوب، یک جایزهٔ بفتا، دو جایزهٔ امی ساعات پربیننده و یک جایزهٔ انجمن بازیگران سینما است.

دووال از اواخر دههٔ 1950 فعالیت حرفه‌ای خود را در تئاتر آغاز کرد و در اوایل دههٔ 1960 به تلویزیون و سینما راه یافت. او در نقش بو رادلی در «کشتن مرغ مقلد» (۱۹۶۲)، «کاپیتان نیومن، دکتر» (۱۹۶۳)، نقش سرگرد فرانک برنز در کمدی پرفروش «ماش» (۱۹۷۰)، نقش اصلی «تی‌اچ‌ایکس ۱۱۳۸» (۱۹۷۱) و اقتباس هورتون فوت از رمان «فردا» اثر ویلیام فاکنر (۱۹۷۲) که در استودیوی بازیگری توسعه یافت و شخصاً اثر مورد علاقهٔ خودش بود، ظاهر شد. پس از آن، او با مجموعه‌ای از ایفای نقش‌های تحسین‌شده در فیلم‌های تجاری موفق شناخته شد.

از جمله فیلم‌ها و مجموعه‌های تلویزیونی او می‌توان به «ناحیهٔ گرگ‌و‌میش» (۱۹۶۳)، «بولیت» (۱۹۶۸)، «شجاعت واقعی» (۱۹۶۹)، «پدرخوانده» (۱۹۷۲)، «پدرخوانده: قسمت دوم» (۱۹۷۴)، «گفت‌و‌گو» (۱۹۷۴)، «شبکه» (۱۹۷۶)، «آخرین حماسه» (۱۹۷۹)، «رحمت‌های نرم» (۱۹۸۳) که برای آن جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر مرد را دریافت کرد، «موعود طبیعت» (۱۹۸۴)، «سرگذشت ندیمه» (۱۹۹۰)، «روزهای تندر» (۱۹۹۰)، «سقوط» (۱۹۹۳)، «شیرهای دست دوم» (۲۰۰۳)، «قاضی» (۲۰۱۴) و «بیوه‌ها» (۲۰۱۸) اشاره کرد. آخرین نقش‌آفرینی او در فیلم «چشم آبی کم‌رنگ» (۲۰۲۲) بود.